Films die aandacht verdienen

Misschien is het een wat ontluisterende mededeling, maar ik ben niet iemand die het ene na het andere filmfestival bezoekt om aldaar de een na de andere film te bekijken. Het werk dat ik doe maakt het nu eenmaal niet echt noodzakelijk dat ik vooraan in de rij sta bij de diverse festivals. Dat betekent geen verblijf in Cannes, geen bezoek aan Berlijn en geen uren achter elkaar in het donker in Venetië of Utrecht. Ik zou dat echt wel anders willen zien, maar dat is zoals het is.

Een festival dat toch een uitzondering vormt op die regel is het inmiddels alweer afgelopen Film by the Sea in Vlissingen. Daar kan én ga ik wel elk jaar heen om gedurende een weekend zoveel mogelijk films te zien. Afgelopen dagen waren het er zeven.

Film by the Sea is een prettig festival dankzij de locatie (uitstekende bioscoopzalen ondergebracht in een pand met een fijn en gezellig CineCafé) én een filmprogrammering die mij persoonlijk erg aanspreekt. Ik weet ook dat de films die er draaien veelal al aan de beurt zijn geweest in Cannes of Berlijn, maar dit is een mooie gelegenheid om dat gebundeld op een locatie binnen de eigen landsgrenzen te kunnen doen. En wel op een locatie die je bijzonder genoeg toch elke keer, als je er vandaan komt, weer het idee geeft dat je even op vakantie bent geweest.

Wat de films betreft kijk ik trouwens ook wel uit naar de eerste editie van Amsterdam Film Week, dat begin november een selectie van de prijswinnende films van festivals gaat vertonen in de hoofdstad, maar dat terzijde.

Elk jaar word ik tijdens Film by the Sea getrakteerd op meerdere films die mij zo raken dat ik de mensen in mijn directe omgeving er onmiddellijk warm voor probeer te maken. De social media helpen mij daar tegenwoordig een handje bij. Wat het effect er van is, kan ik niet uitdrukken in concrete bezoekcijfers, maar de wetenschap dat persoonlijke aanbevelingen nog altijd de beste reclame zijn voor een film geeft mij toch een zeker geruststellend gevoel.

Maar dan moeten de films die ik aanbeveel natuurlijk uiteindelijk ook wel te zien zijn in de bioscoop of het filmtheater. En dat is in het geval van de prachtige film The Music Never Stopped helaas niet het geval. Die film gaat, naar ik begrijp, niet uit de bioscoop, en direct door naar dvd. Jammer, zo niet doodzonde, maar ik begrijp ook dat filmtheaters en bioscopen niet alles kunnen draaien. Er zijn per jaar als zo'n 330 films die werkelijk knokken om de aandacht.

Dat er door de mogelijkheden van digitale cinema een moment zal aanbreken dat zelfs films zonder officiële release, toch de kans krijgen gezien te worden in de bioscoop of het filmtheater door de wens van het publiek (en niet alleen tijdens een festival) staat voor mij als een paal boven water. Maar daar moet de industrie zich nog even op instellen.

Tot die tijd knok ik als filmliefhebber voor de aandacht voor films die wel uitgaan in de bioscoop, maar die niet passen in de categorie top tien films. Of dat nu bioscopen of filmtheaters betreft (beiden hebben ze zo hun eigen top 10). De films waar ik op doel zijn die films - mainstream of arthouse - die genoegen moeten nemen met minder media- en marketingaandacht en daardoor echt (dreigen te) verdrinken.

Een voorbeeld van zo'n film is Almanya, een werkelijk hartveroverende, met liefde gemaakte film over een Turkse familie in Duitsland. Een film die de harten zal veroveren van iedereen wiens levensmotor sneller gaat kloppen bij het horen van filmtitels zoals Little Miss Sunshine en Cinema Paradiso. Almanya gaat het niet gemakkelijk krijgen het grote publiek te vinden dat de film verdient, maar misschien kan ik op deze manier toch mijn steentje weer bijdragen...